عشق است که روح مرا به تموج وا میدارد و قلب مرا به جوش می آورد.

استعدادهای نهفته مرا ظاهر می کند و مرا از خـودخواهی و خودبینی می راند.دنیای دیگری حس میکنم و در عالم وجود محو می شوم ، احساسی لطیف ، قلبی حساس و دیده ای

زیبا بین پیدا می کنم . لرزش یک بـــرگ ، نور یک ستاره دور،موریانه کوچــک ، نسیم

ملایم سحر، موج دریا و غروب آفتاب همه احساس و روح مرا می ربایند و از این عالم

مرا به دنیای دیگری می برند .اینها همه تجلیات عشق است.

به خاطر عشـــق است که فداکاری میکنـــم ، به خاطر عشـق است که به دنیـــا با

بی اعتنایی می نگرم و ابعاد دیگری را می یابم .به خاطر عشق است که دنیا را زیبا

می بینم و زیبایی را میپرستم ، به خاطر عشق است که خدا را حس میکنم و او را

می پرستم و حیات و هستی خود را تقدیمش میکنم .

                               شهید دکترچمران

قصه شهر مدینه قصه شهر غصه هاست

حدیث رنج  و غربت  وزخم  زبون نارواست

من  چی  بگم  از اون همه محنت و اندوه وستم

نمونده هیچ قامتی که از این همه غم نشه خم

شرح  کدوم غمُ بدم از غصه های  زمونه

از چی واز کجا بگم از تو کوچه یا تو خونه

همه چی توی مدینه شروع  شد از ماتم یار

وقتی که باغبون میره خزون میشه باغ وبهار

هرکی به ما سلام میکرد دیگه جواب هم نمیداد

اون  موقع  دیگه  فهمیدم مدینه ما رو نمی خواد

روی زمین  افتاده بود جنازه عشق هنوز

صدای سامری اومد ازتوی شهر آخر روز

آب کفن خشک نشده دوباره بت تراشیدند

حبل  متین   عترتُ  توی   سقیفه   بریدند

گفتم شاید این چندروزه به مادیگه کار ندارن

برای  گریه  ماها رو  تو  خونه  راحت  میذارن

ولی یه روز صدایی از هیزما پشت در اومد

با  یه  گروه  بی  حیا  بزرگ اهل شر اومد

گفتم  مگه اینا میخوان  شهرُ به  آتیش  بکشن

میخوان برای بابامون چه حرفی رو پیش بکشن

وقتی  که حرف  بیعت  از  زبونشون بیرون اومد

فهمیدم اون لحظه دیگه از کوچه بوی خون اومد

یکی اومد به پشت در که مهر مهربونی بود

بهشتی بود خدایی بود حوری آسمونی بود

گفت چی میخواید از دلبرم خیلی غریبه همسرم

هرچی میخواید به من بگید من جون فدای حیدرم

من اجر پیغمبرم ومزد همه رسالتم

یاور      مرتضایم   و  فدایی   ولایتم

با خون سینه مادرم این جمله رو، رو در نوشت

عشق  علی دین  منه خونه اون واسم بهشت

اگر  چه  آتیش  بگیرم  تو  بیت  مرتضی  ولی

جونمو هدیه می کنم دست نمیکشم از علی

مهر  علی  دین  منه مذهب وآیین منه

علم بدونه فاطمه از علی دل نمی کنه

اگه  برای  غربتش    نبود    دیگه   بعد    بابا

تو دنیا وای نمیسادم جون می دادم من بخدا

گفت که بیا فضه منو بلند کن  از روی زمین

فضه بیا به من بگو  کجاست  امیرالمومنین

نگفت  ببین  که  پشت  در  به  پا شده  قیامتم

نگفت میون شعله ها آتیش می خورد به صورتم

گفت که امام من کجاست میر و ولی من چی شد

دار  و ندار  من  کجاست  بگو  علی  من  چی  شد

چادرشو  به  سر  کشید رفت از  پی یاری یار

یه دستُ به پهلو گرفت یه دستشم روی دیوار

یه چند قدم که راه میرفت دست روی زانواش میذاشت

آخ     بمیرم    مادر   ما   قوتی     تو     پاهاش    نداشت

همه   میگن   مادر   ما دنبال  حیدر می دوید

اما چه جور دویدنی تنشو رو خاک می کشید

خون از سینهَ ش میچکید وبا خاک کوچه شد عجین

افتان  و  خیزون  راه می رفت  آخر  میفتاد  رو زمین

با اینهمه از تو خونه اومد تو کوچه مردونه

وایساد جلو چهل تا از نامردای اون زمونه

یک  تنه   داشت علی  رو تا  توی  خونمون می کشید

همه چی داشت تموم می شد که یه دفه قنفذ رسید

*************************

التماس دعا.

یازهرا.

این آخر سری ها بی تاب شده بود،یک روز به من گفت:حاجی دعا کن شهید بشوم

من گفتم نه دعا می کنم که شهید نشوی.

دعا می کنم بمانی وبچه های مردم را جمع کنی وبه آنها سروسامان بدهی.

آن ها ترا می خواهند.

محتاج امثال تو هستند.تو باید باشی تا در این وضعیت پر آشوب به جوان ها امید بدهی.

او با دلواپسی گفت:

 وقتی تن آدم نمی تواند حجم روحش را تحمل کند چه کار باید کرد؟

من از بودن با بچه ها خسته نشدم . ای کاش شبانه روز صد ساعت بود واز این جسم کوچکم صد تا تن تکثیر می شد و بین این همه نگاه های تشنه تقسیم می شدم. آنوقت مرا سر هر محله ای جار می زدند وقدح قدح ،عصاره جانم را می نوشیدند. ولی چه کنم حاجی؟این تن بارکش خوبی برای روحم نیست.مضطرب است، منتظر است.

دیروز توی روضه حضرت زهرا (س) وقتی بی اختیار شدم.دست خودم که نبود.جیغ کشیدم .همه پریشان زده مرا نگاه کردند.نمی دانم چرا سینه ام داغ شد پهلویم تیر کشید.

با خودم گفتم اگر ادعای شیعه حضرت زهرا (س) را دارم.باید از سینه یا پهلو شهید شوم.

اگر یکی از این دو نشانه را نداشتم بدانید شهید نیستم.یک مرده مثل همه مرده های دیگر .فقط ادای شیعه ها را در می آوردم همین............

(وقتی بدنشو میخواستن از سیستان بیارن رفقا میومدن بهم میگفتن محمد گفته اگر اینطور شهید نشده بودم بدونید شهید نشدم! شما نظرتون چیه؟

من از همه جا بی خبر گفتم دیگه این مطلبو جای دیگه نگید.خوب نیست.محمد قطعا شهید شده....

وقتی بدنشو آوردن دیدم تنها یه تیر به سینه اش نشسته ومثل مادر سادات سینه اش کبود شده........

تازه فهمیدم که یه عمر با هاش بودم ونشناختمش........)

************************************

وقتی کویر از همهمه افتاد ومنطقه آرام گرفت.از گوشه وکنار همه جمع شدند وبر بالین بی جان محمد آمدند.اوروی زمین دراز کشیده بود وسینه بر خاک داده بود. بالاتر از دست های او روی تپه خط سرخی ترسیم شده بود وزیر بدنش دلمه بسته بود.چقدر راحت وآرام بود.داغ هیچ گونه دردی را به چهره نداشت

اما چرا

روی سینه اش زخم بود .جای یک تیر...

آری تمام بیابان با تپش آخر قلب او هم داستان شده بود:

یازهرا(س)

************************************

رفتارش صمیمی بود اهل ریاکاری نبود

 یادم می آید یک روز خوابیده بودم، دیدم کف پایم می خارد.................

بلند شدم دیدم محمد صورتش را به کف پایم می مالد.خیلی ناراحت شدم پایم را سریع کشیدم وبا خشم گفتم: این کارها چه معنی می دهد؟

 گفت: مگر بهشت زیر پای مادرها نیست؟ دوست دارم چشمهایم نور بگیرد نور بهشت .

از او خواستم دیگر از این کارها نکند چون خیلی می شوم واو هم قول داد.

******

شب میلاد حضرت زهرا(س) در خانه جشن گرفتیم.

اوخیلی دوست داشت توی خانه مولودی داشته باشیم .آخر شب که مهمانها رفتند آمد توی آشپز خانه.همیشه خجالت می کشید مرا ببوسد ، می آمد وکتفم را می بوسید. آن شب هم آمد وکتفم را بوسید وگفت خیلی خسته شدی مادر!

به او گفتم : برای تو که خسته نشدم برای خانم خسته هستم.

 تا این حرف را زدم آن چنان گریه ای کرد که من را هم به گریه انداخت وخودش را توی آغوشم کشاند وگفت:مادر جان به اندازه همه هستی دوستت دارم.

******

شب بیست وسوم رمضان (یعنی آخرین لیلة القدری که او در این دنیای مادی بود) یکدفعه دیدیم غیبش زد.

از هر که سراغش را گرفتیم ابراز بی اطلاعی کردند .

در شب قدر معمولا بچه ها دنبال بهترین هیئت می گشتند تا آن جا بروند وبتوانند به نحو شایسته از برکات واعمال آن شب استفاده کنند ومقدرات سالانه خود را آن جا رقم بزنند.

فکر کردیم جتما محمد هم به یکی از این هیئت ها رفته است واز این که بدون اطلاع رفته بود دلخور وناراحت بودیم.

وقتی آمد ساعت سه ونیم بعداز نیمه شب بود ومراسم ما به اتمام رسیده بود.از او پرسیدیم : داداش کجا بودی؟ خوب صبر می کردی با هم می رفتیم....

لبخند مسرت بخشی توی صورتش نقش انداخته وگفت:باید حتما می رفتم تا مادرم را از مراسم بیاورم.دیروقت بود واو نمی توانست توی خیابان ها رفت وآمد کند.....

یعنی او در بهترین شب سال که لیلةالقدر است به احترام مادرش رفته بود وساعتها توی خیابان ها منتظر مانده بود تا مادرش بیاید واورا به خانه ببرد.او می دانست که فضیلت در چیست وخدا واهل بیت به چه چیزی راضی ترند.

خاطراتی از معلم بسیجی شهید محمد عبدی

تولد:بیست وهفتم خرداد ماه سال 1355

شهادت :صبح روز جمعه شانزدهم بهمن 1377

محل شهادت: منطقه کرمان – گردنه ارزنتاک،دشت سمسور در حین مبارزه با اشرار وقاچاقچیان

محل دفن: تهران،بهشت زهرا،قطعه 50 ردیف 37

ان شاءالله همیشه در راه شهدا قدم بر داریم.

التماس دعا.

گداها تو کوچه بنی هاشم جمع بشین

                                                           پشت در خونه مولا عیدی بگیرید از زهرا

هر کسی حاجتی داره در این خونه میاره

                                                          شاه وگدا واسه علی فرق نداره

                                خدا امشب دسته گل بهشتی داده به علی

                                                                              ظاهرا یک کودک نوزاده ولی

                                                  شاخه نیلوفریه

                                      فرشته ها می گن عجب دختریه

                                              کار چشماش دلبریه

برا باباش علی عجب مادریه

                                                       برای حسن برای حسین خدایی عجب خواهریه

 کسی که نفسهاش نفس عالمیه

                                                        اگه دنیا نذر قدمهاش بشه چیز کمیه            

 کسی که نگاهش غم عالم  می بره

                                                         تو خاطر خواهای حسین از همه با وفاتره

کسی که لبش تا که تبسم می کنه

                                                          ماه وخورشید دست وپاش گم می کنه

 کسی که صداش صوت خدای جلیه

                                                         هر کی شنید گفت که زینب علیه

کسی که با دوستای حسین مهربونه

                                                          دل مارو هرجا بخواد می کشونه

                                              کیه که دلم رو میبره

                                   کیه که با این حال خرابم منو بازم می خره

دوستای ما توی هیئت بلاگ یه اردو گذاشتند که بشرح زیر میباشد:

به مناسبت ولادت حضرت زینب(س)

اردوی زیارتی قم ومسجدجمکران برگزار می گردد.

تاریخ وساعت رفت: پنج شنبه- مورخه:۱۱خرداد-ساعت ۱۶

تاریخ وساعت برگشت: جمعه ـ ساعت ۴صبح

جهت ثبت نام می توانید با شماره تلفن۲-۸۸۹۱۳۳۳۱تماس بگیرید.

آخرین فرصت ثبت نام هم تا روز چهارشنبه می باشد.

...................................

 برای کسب اطلاعات بیشتر هم میتوانید به هیئت بلاگ مراجعه کنید.

چند روزه که بدجوری سرما خوردم .به قول اون بنده خدا :حالم بده ..حالم بده ....

ولی کم کم دارم خوب میشم.چند تا مطلب توپ هم دارم که حتما بزودی مینویسم.

فعلا خدانگهدار

مگر چند بار فرصت تجربه زندگی را داریم؟

چند بار خواهیم مُرد؟

باید ره توشه بر گرفت وکوله بار بست.

یادمان نرود که لباس سبز صبوری را برداریم.

یک دفتر ویک قلم برای ثبت خاطره های بلورین سفر وچند کتاب برای رفع خستگی چشمها وتکه نانی برای همسفران....

سفري در پیش است.

کوله بارمان را ببندیم.

حس غریبی از درون می گوید: «آن سوی دشت تنهایی، کسی منتظر است.»

گرچه رغبتی به ماندن نیست وروزگار واماندگی به سر آمده است .اما خوب می دانیم که ،گریز، راه چاره نیست.

از حادثه نباید گریخت حادثه مال زندگی است.باید به استقبالش شتافت.

تن آسایی وبی دردی مرض است.

سلامت اندیشی حکم می کند که از معبر «خود» گذر کنیم وبه سمت «بی خود»ی ره پوییم.

هنوز دیر نشده است .

می توان دوباره در این کشمکش وجود با احساس ظریف سپیده طلوع نمود ودرخشید ونور پاشید.

اگر با انگشتان لطیف آفتاب، کوبة دل را بکوبیم،یک سینه پر از آسمان آبی را مهمان درون خواهیم کرد و پر از طراوت خواهیم شد.

سر به زیر پنجه های نور باید داد.دل به راه عشق باید سپرد .به سمت نیایش باید آغوش گشود.

کاروان شقایق،پشت دروازه های شهر رسیده است.

یکبار دیگر مسافران آمده اند تا خستگی روزمرگی را از تن ها بگیرند.

به راستی سهم ما ،در این بدرقه چه قدر است؟

٭ ٭ ٭ ٭ ٭ ٭ ٭ ٭ ٭ ٭ ٭

یه بار بچه ها اردوی سه روزه قم را راه انداختند. آخرین روز محمد رفت گلزار شهدا وگفت:وقتی داشتید می رفتید،بیایید ومرا با خود ببرید.

در هر فرصتی که پیدا می کرد،برایش مهم نبود کجا باشد وتوی کدام شهر باشد، میرفت بر سر مزار شهدا وبا ان ها حرف می زد.آن روز هم آن جا ماند تا زمانی که ما کارمان در قم تمام شد وآمدیم واو را سوار کردیم ورفتیم به مسجد جمکران .

عجیب بود ...

وقتی وارد مسجد شد.همان دم در ایستاد وسینه اش را به دیوار آجری چسباند وشروع کرد اشک ریختن وبعد خم شد ونشست روی زمین وسجده کرد وزمین را بوسید وخودش را خاک مال کرد وبعد رفت داخل وهمین طوری هم برگشت وداخل حیاط وصحن مسجد نشست روی زمین.

بچه ها که او را با این حال دیدند ،آمدند ودوره اش کردند ونشستند اطرافش واو شروع کرد به زمزمه کردن:

گل نرگس فدای رنگ وبویت.......

بچه ها با او زمزمه می کردند وگریه می کردند.

٭ ٭ ٭ ٭

حرم امام رضا(ع) هم همین طور بود.وقتی به حرم می رسیدیم از توی صحن پا برهنه می شد وبا گفتن ذکر به طرف حرم حرکت می کردیم.

وقتی به پشت سرم نگاه می کردم که ببینم کسی جا نمانده باشد،محمد را می دیدم که تنهاست ودر عین مواظبت از بچه ها،باخودش نجوا می کند.

یه بار نزدیکش شدم وشنیدم که می گفت:

(این ها که به سمت حرمت می آیند ،خریدارشون  تویی بیا آقاجون من را هم به خاطر این ها بخر).

یادم هست در یکی از زیارتها ،برای رفتن به طرف حرم،بچه ها را به صف کرده بودیم وبا ذکر رضاجانم رضاجانم آن ها روانه حرم کرده بودیم.

آن شب محمد بچه ها را قبل از حرکت به سمت حرم دم در حسینیه نگاه داشته بود وگفته بود :

بچه ها من نذری دارم وباید آن را امشب اداء کنم.

از همه قول گرفته بود که در انجام نذرش هیچ کس مانعش نشود وهمه قبول کرده بودند.

به صحن امام رضا(ع) که رسیدیم.روکرد به بچه ها ونوجوان ها گفت: کفشهایتان را در آورید...

بچه ها کفشهایشان را در آوردند محمد شروع کرد به بوسیدن پای آنها.بچه ها از طرفی به او قول داده بودند واز طرفی هم نمی توانستند ببینند که مربی عزیزشان پای آن ها را می بوسد.با یک دنیا احساس ،به گریه وزاری افتادند.

عجب عشقی که نذرش بوسیدن پای بسیجیان وزوار ثامن الحجج باشد.

خاطراتی از معلم بسیجی شهید محمد عبدی.

التماس دعا.