چقدر سحر های مشهد را دوست دارم.قبل از اذان خادم ها دسته های پر را در گوش و دماغ خواب رفته ها فرو می کنند تا بیدار شوند و بعد نماز صبح زیر طاق مسجد گوهر شاد.

بعدش خودم را می رسانم جلوی نقاره خانه تا آن موسیقی عجیب را بشنوم، این زیباترین صدایی که شنیده ام.حتما هم باید سری به قبر پیر پالان دوز بزنم،آنجا هم جای دنجی است.چقدر دوست دارم ساعت ها به ضریح نگاه کنم،به آنهایی که به سختی زیارتنامه می خوانند و اشک می ریزند و گوش بسپارم به همهمه ی عجیب زیر گنبد طلایی،به صلوات های گاه و بی گاهی که از میان جمعیت بلند می شود.دوستی دارم که هر وقت می گویم می خواهم به مشهد بروم می گوید:"هر وقت صدای جیغ زن ها را شنیدی که می خواهند خودشان را به ضریح برسانند، یاد من بیفت" مطمئنم زیاد یاد او خواهم افتاد.

خیلی ها می گویند دعا کن امام رضا ما را دعوت کند یا امام رضا ما را هنوز دعوت نکرده.معنی این جملات را هیچ وقت نفهمیده ام.مگر امام رضا مثل ماست که خانه ای کوچک،سفره ای کوتاه یا دستی تنگ داشته باشدومجبور باشد عده ای از میان عده ای دیگر انتخاب و دعوت کند؟! خوان نعمت او برای همه خصوصا برای ما ایرانی ها گسترده است و کنار سفره ایشان نشسته ایم.دعوت دیگر چه صیغه ایست؟

رفتن به مشهد،همت می خواهد،همین.همه چیزش جور می شود.تو را خدا،بحث لیاقت و شایستگی زیارت را پیش نکشید چون با این بحث من تا ابد در حسرت زیارت می مانم!

بخشی از نوشته" احسان ناظم بکایی" عزیز!

اینو ببینین صفا کنین

هرکی میاد اینجاثبت نام کنه!