از ميان تمام فروع،تنها حج حسين-جان عالمي به فدايش- به ظاهر نيمه کاره مانده واو-روحي فداه-آن را رها کرده وبه کربلا آمده است.
اما حسين_درود خدا بر او-در شرايطي است که حج عادي نمي تواند گزارد.او با خانه راز نمي تواند گفت.او با منزل معاشقه نمي تواند کرد چاره اي نيست جز آنکه از خانه به صاحبخانه در آيد.
او بايد حجي کند که چشم بنيانگزار خانه خيره بماند وانگشت حيرت حج گزاران تاريخ در دهان.
حسين-سلام محرمان واقعي بر او-در ميقات نينوا به لباس سرخ نادوخته عشق محرم مي شود وتازه اين احرام نيز همه احرام او نيست.

آن لباس کرباسي سپيد که از فاطمه(س) به يادگار مانده است چطور؟
شايد،اما او را غير از همه اين احرامها احرام ديگري است.

احرام سرخي که در قتلگاه تن پوش حسين مي شود.
شايد بتوان دريافت که حسين-سلام دلسوختگان بر او- لبيک را از کجا آغاز کرده است،اما کسي نمي داند که او در کجا لب از لبيک فرو بسته است.چه ديده است که نياز به لبيک را مرتفع دانسته است.
بعد از طواف وقبل از سعي نوشيدن از آب زمزم مستحب است.اين را هم نمي دانم او چه کرده است.
حسين-جان ساعيان مخلص به فدايش-در ميان صفا ومروه سعي    نمي کند.

سعي او ميان خيمه وميدان است،در زير شعله هاي سوزان آفتاب .
زمان کوتاه است وخدا در انتظار.... 
                                                                  ( استاد سيد مهدي شجاعي)

**************

التماس دعا