شب رسیده زمان باران است

آتشی در دل نیستان است

شهر خوابند و خانه ای بیدار

خانه ای در هجوم طوفان است

کودکانی کنار یک تابوت

آنطرفتر گلی که بیجان است

کودکانی فشرده در بر هم

چهره هایی که زرد وگریان است

ناله ها بین سینه ها مانده

آستین ها میان دندان است

چند وقتی است مانده بی شانه

گیسوانی اگر پریشان است

چشم ها وقت گریه می سوزند

سمت مادر نگاه می دوزند.......

آسمان این شبها که می رسد عجیب بی قراری میکند وزمین داغ دلش تازه می شود وزخم شرمش سرباز می کند.ملکوتیان حق دارند سر بر دیوار عرش بگذارند وهای های گریه کنند.

وتنها خداست که می تواند تسلای دل علی (ع) باشد.

ماه حق دارد که گوشه اختفا را برای گریه اختفا کندوستارگان چه کنند اگر سربر شانه یکدیگر نگذارند ومصیبت را زبان نگیرند.

آن خانه نمی دانم آن شب به چه قدرتی بر پای ایستاده بود ،آن مدینه چه مدینه ای بود که چنین مصیبتی را تاب آورد ودر هم نشکست.

آن چه قبرستانی بود که سرچشمه عصمت را در خویش فرو برد ودم بر نیاورد.

آن چه خاکی بود که به خود جرات داد فاطمه را از علی جدا کند؟

آسمان وزمین هردو تنها در اجابت فرمان امام خویش آرام گرفتند،دندان بر جگر نهادند،خون به لب آوردند،ولی دم نزدند.مویه کردند ولی فغان نکردند.در خویش شکستند وگریستند اما ضجه نزدند.

چه رازی بود در شهادت زهرا که خانه فرو نریخت،مدینه زیر وزبر نشد،عمود خیمه آسان نشکست وزمین متلاشی نگشت؟آفرینش این تحمل را از کجاآورده بود؟

مگر نه فاطمه محور کسا بود وبقیه وابستگان او؟

پیامبر پدراو بود وعلی همسر او وحسنین فرزندان او؟

مگر نه صدیقه کبری راز آفرینش زن بود،بهانه خلقت نسوان؟

مگر نه فاطمه شبیه ترین بود به رسول خدا؟

مگر نه فاطمه راستگوترین موجودات بود پس از رسول خدا؟

کسی هست در خانه فاطمه پس از اوکه شاید این راز سر به مهر،به دستهای او گشوده شد.او اسماء است.محرم اسرار فاطمه است.از او بپرسید شاید پاسخ بگوید.

بگوید که:"آری حسنین سر به پای مادر نهاده بودند وپایه های عرش را به ضجه های خویش می لرزاندند. ینب وام کلثوم ،کائنات را با موهای خویش پریشان می کردند. روک بر پیشانی آسمان افتاده بود،زمین از درد به خود می پیچید،ناله های فرشتگان داغ پیامبر را دو چندان می کرد.ولی چه بود آنچه آفرینش را بر پای نگاه می داشت؟

در آن شب تغسیل ماه من دیدم که علی در مامن تاریکی سر بر دیوار خانه فاطمه سر بر محور آفرینش،سر بر عمود آسمان نهاده بود وزار زار می گریست"

****** استاد سید مهدی شجاعی******

صلی الله علیک ایتها الصدیقه الشهیده.یا مولاتی یا فاطمه الزهرا(س)

التماس دعا