googele

ما هم رفتیم!

googele — Fri, 13 Jun 2008 18:08:06 GMT

بالاخره انقدر بلاگفا در بعضی مسائل بد عمل کرد که ماهم کوله را بر پشت انداخته و راهی دیار پارسی بلاگستان شدیم!

این هم آدرس جدید:

http://googele.parsiblog.com

شب تغسیل ماه

mosafer — Mon, 02 Jun 2008 11:50:18 GMT

شب رسیده زمان باران است

آتشی در دل نیستان است

شهر خوابند و خانه ای بیدار

خانه ای در هجوم طوفان است

کودکانی کنار یک تابوت

آنطرفتر گلی که بیجان است

کودکانی فشرده در بر هم

چهره هایی که زرد وگریان است

ناله ها بین سینه ها مانده

آستین ها میان دندان است

چند وقتی است مانده بی شانه

گیسوانی اگر پریشان است

چشم ها وقت گریه می سوزند

سمت مادر نگاه می دوزند.......

آسمان این شبها که می رسد عجیب بی قراری میکند وزمین داغ دلش تازه می شود وزخم شرمش سرباز می کند.ملکوتیان حق دارند سر بر دیوار عرش بگذارند وهای های گریه کنند.

وتنها خداست که می تواند تسلای دل علی (ع) باشد.

ماه حق دارد که گوشه اختفا را برای گریه اختفا کندوستارگان چه کنند اگر سربر شانه یکدیگر نگذارند ومصیبت را زبان نگیرند.

آن خانه نمی دانم آن شب به چه قدرتی بر پای ایستاده بود ،آن مدینه چه مدینه ای بود که چنین مصیبتی را تاب آورد ودر هم نشکست.

آن چه قبرستانی بود که سرچشمه عصمت را در خویش فرو برد ودم بر نیاورد.

آن چه خاکی بود که به خود جرات داد فاطمه را از علی جدا کند؟

آسمان وزمین هردو تنها در اجابت فرمان امام خویش آرام گرفتند،دندان بر جگر نهادند،خون به لب آوردند،ولی دم نزدند.مویه کردند ولی فغان نکردند.در خویش شکستند وگریستند اما ضجه نزدند.

چه رازی بود در شهادت زهرا که خانه فرو نریخت،مدینه زیر وزبر نشد،عمود خیمه آسان نشکست وزمین متلاشی نگشت؟آفرینش این تحمل را از کجاآورده بود؟

مگر نه فاطمه محور کسا بود وبقیه وابستگان او؟

پیامبر پدراو بود وعلی همسر او وحسنین فرزندان او؟

مگر نه صدیقه کبری راز آفرینش زن بود،بهانه خلقت نسوان؟

مگر نه فاطمه شبیه ترین بود به رسول خدا؟

مگر نه فاطمه راستگوترین موجودات بود پس از رسول خدا؟

کسی هست در خانه فاطمه پس از اوکه شاید این راز سر به مهر،به دستهای او گشوده شد.او اسماء است.محرم اسرار فاطمه است.از او بپرسید شاید پاسخ بگوید.

بگوید که:"آری حسنین سر به پای مادر نهاده بودند وپایه های عرش را به ضجه های خویش می لرزاندند. ینب وام کلثوم ،کائنات را با موهای خویش پریشان می کردند. روک بر پیشانی آسمان افتاده بود،زمین از درد به خود می پیچید،ناله های فرشتگان داغ پیامبر را دو چندان می کرد.ولی چه بود آنچه آفرینش را بر پای نگاه می داشت؟

در آن شب تغسیل ماه من دیدم که علی در مامن تاریکی سر بر دیوار خانه فاطمه سر بر محور آفرینش،سر بر عمود آسمان نهاده بود وزار زار می گریست"

****** استاد سید مهدی شجاعی******

صلی الله علیک ایتها الصدیقه الشهیده.یا مولاتی یا فاطمه الزهرا(س)

التماس دعا

امپراطور!

googele — Sat, 17 May 2008 08:23:18 GMT

سلام!
دیدم امروز جو فوتبالیه گفتم منم از این آب گل آلود ماهی بگیرم!
و اما..

افشین قطبی!

روزهای اول آمدن قطبی:

"افشین قطبی درمصاحبه هایش می گوید:ما قهرمان می شویم."

همه به او می خندند!!!

امروز:
تا اینجای کار اگر ۶ امتیاز تیمش کسر نشده بود،پیشاپیش قهرمان شده بودند!!

اما،ما!

۱)از بس از روی شکم!حرف زده ایم دیگر خودمان هم عادت کرده ایم که حرف هایمان در حد حرف باقی بمانند!(پس اشکالی نداشت که به حرف های او در مورد قهرمان شدن هم بخندیم!)

۲)از آنجائیکه هیچ وقت کار علمی نکرده ایم،فکر می کنیم انجام کار علمی محال است و گاهی حتی فکر می کنیم کار علمی کردن فقط بدرد کتاب ها می خورد!(ومثلا تجربه ی مان را خیلی بدرد بخورتر از این چیزها می پنداریم! آن هم چه تجاربی!!)

۳)گاهی اوقات فکر می کنیم اصلا ادب در کار جواب نمیدهد و هرچه با دیگران بی ادب تر برخورد کنیم،جواب بهتری می گیریم!

۴)قدردانی و اظهار محبت را هرچه در مقام بالاتری قرار بگیریم باعث کسر شان خود می پنداریم! ( رجوع شود به دیدار قطبی از حبیب کاشانی در بیمارستان!)

می گفتند او چنین و چنان است،از خاندان پهلوی ملعون است و...

اما دیدیم که از بعضی ها ایرانی تر و اسلامی تر بود!

این فقط مشتی بود از خروار تا یه کم به اون فکر کنیم و بنابر استقرا به نتایجی برسیم!

شاید در کارهای خودمان هم فرجی شد!!

زندگی

mosafer — Tue, 29 Apr 2008 06:46:18 GMT

چندی پیش در Boston بودم.نیمه شب،پس از پایان یک سمینار ،تصمیم گرفتم در خیابانها قدمی بزنم.

همچنان که از برابر آسمانخراش های مدرن وساختمان های کوتاه وقدیمی می گذشتم مردی را دیدم که بی هدف وسرگردان به هر طرف می رفت وسر انجام سر راهم را گرفت.

قیافه اش نشان میداد که هفته ها در کنار خیابان خوابیده است وماهها سر و روی خود را اصلاح نکرده است.بوی نامطبوعی داشت وظاهرا در حال عادی نبود.

با خودم گفتم حتما می خواهد پولی از من گدایی کند.

میگویند از هرچه بترسیم به سرمان می آید.به من نزدیک شد وگفت:آقا ممکن است خواهش کنم ربع دلار به من قرض بدهید.اول خواستم جواب تندی به او بدهم.بعد فکر کردم بهتر است اورا اذیت نکنم ودر عوض درسی به او بدهم.به هر حال ربع دلار مبلغ قابلی نبود.گفتم:همین؟فقط ربع دلار؟

گفت :بله فقط ربع دلار.توی جیبم یک سکه ربع دلاری پیدا کردم وبه او دادم وگفتم :

«زندگی،هرچه بخواهی همان را به تو می دهد.»

مردک نگاهی از روی بهت به من کرد ودورشد.

همان طور که از پشت سر نگاهش میکردم.فکر کردم بین افراد شکست خورده وموفق چه فرقی است؟این شخص با من چه تفاوتی دارد؟

چطور است که من می توانم هر موقع وهرجا،تقریبا هر کاری را که دلم بخواهد انجام دهم،اما او که تقریبا شصت سال از عمرش گذشته است،در خیابان زندگی میکند وشخصیت خود را به خاطر ربع دلار کوچک می نماید؟

آیا خداوند از آسمان فرودآمده وگفته است«تو آدم خوبی هستی،تو باید به رویاها وآرزوهایت برسی»؟

گمان نمی کنم اینطور باشد .

آیا کسی امکانات ومنابع خاصی را در اختیار من گذاشته است؟بازهم خیال نمی کنم.

به نظر من یکی از تفاوتهای من واو در همان جوابی است که به او دادم.یعنی اینکه زندگی،همان چیزهایی را به ما می دهد که بخواهیم.اگر ربع دلار بخواهد،ربع دلار گیرتان می آید.اگر هم در پی شادمانی وموفقیت باشید به آن می رسید.براساس کلیه مطالعاتی که کرده ام به این نتیجه رسیده ام که اگر بدانید چگونه روحیات خود را اداره کنید ورفتار خود را کنترل نمائید،قطعا به آن میرسید.

پس از آن واقعه بکرات با افراد ولگرد برخورد کردم وشرح زندگیشان را پرسیدم ومتوجه شدم که بسیاری از مشکلات آنها را من هم داشته ام.اما برخورد من وآنها با مشکلات،یکسان نبوده است.

یک ضرب المثل یونانی می گوید:

«هر سخنی که بگویی،همان را می شنوی»

**آنتونی رابینز**

با این مطلب یاد شعر زیبای زنده یاد قیصر امین پور افتادم که گفت:

صبح خورشید آمد

دفتر مشق شبم را خط زد

پاک کن بیهوده است

اگر این خطاها را پاک کنم

جای آنها پیداست

ای که خط خوردگی دفتر مشقم از توست

من کجا حق دارم

مشق هایم را روی کاغذ باطله با خود ببرم؟

می روم...

می روم دفتر پاکنویسی بخرم

زندگی را باید از سر سطر نوشت...

سلطان قلم

googele — Sun, 06 Apr 2008 13:09:18 GMT

تصور نكنید كه من با زندگی به سبك و سیاق متظاهران به روشنفكری نا آشنا هستم، خیر من از یک راه طی شده با شما حرف میزنم .

من هم سالهای سال در یكی از دانشكده‌های هنری درس خوانده‌ام، به شبهای شعر و گالری های نقاشی رفته ام.موسیقی کلاسیک گوش داده ام. ساعتها از وقتم را به مباحثات بیهوده درباره چیزهایی كه نمی‌دانستم گذرانده‌ام. من هم سال‌ها با جلوه فروشی و تظاهر به دانایی بسیار زیسته‌ام. ریش پروفسوری و سبیل نیچه‌ای گذاشته‌ام و كتاب «انسان تك ساختی» هربرت ماركوز را -بی‌آنكه آن زمان خوانده باشم‌اش- طوری دست گرفته‌ام كه دیگران جلد آن را ببینند و پیش خودشان بگویند:«عجب فلانی چه كتاب هایی می‌خواند، معلوم است كه خیلی می‌فهمد.»...

اما بعد خوشبختانه زندگی مرا به راهی كشانده است كه ناچارشده‌ام رودربایستی را نخست با خودم و سپس با دیگران كنار بگذارم و عمیقاً بپذیرم كه«تظاهر به دانایی» هرگز جایگزین «دانایی» نمی‌شود، و حتی از این بالاتر دانایی نیز با «تحصیل فلسفه» حاصل نمی‌آید. باید در جست و جوی حقیقت بود و این متاعی است كه هركس براستی طالبش باشد، آن را خواهد یافت، و در نزد خویش نیز خواهد یافت.

مکاشفه

mosafer — Sat, 15 Mar 2008 07:44:18 GMT

یک بار خاطره ای از جبهه برام تعریف می کرد،می گفت:

کنار یکی از زاغه مهمات ها سخت مشغول بودیم، تو جعبه های مخصوص مهمات می گذاشتیم ودرشان را می بستیم.

گرم کار یکدفعه چشمم افتاد به یک خانم محجبه با چادری مشکی!

داشت پابه پای ما مهمات می گذاشت توی جعبه ها.

با خودم گفتم حتما از این خانم هاییه که می آن جبهه.

اصلا حواسم به این نبود که هیچ زنی را نمی گذارند وارد آن منطقه بشود.

به بچه ها نگاه کردم.مشغول کارشان بودند وبی تفاوت می رفتند ومی آمدند.انگار آن خانم را نمی دیدند.

قضیه برام سوال شده بود...موضوع عادی به نظر نمی رسید.

کنجکاو شدم بفهمم جریان چیست.؟

رفتم نزدیک تر تا رعایت ادب شده باشد سینه ای صاف کردم وخیلی با احتیاط گفتم : خانم جایی که ما مردها هستیم شما نباید زحمت بکشین..

رویش طرف من نبود.

به تمام قد ایستاد وفرمود:مگر شما در راه برادر من زحمت نمی کشید؟

یک آن یاد امام حسین(ع) افتادم واشک توی چشمهام حلقه زد.خدا بهم لطف کرد که سریع موضوع را گرفتم وفهمیدم جریان چیست. بی اختیار شده بودم ونمی دانستم چه بگویم.

خانم، همان طور که روشان آن طرف بود فرمودند:هرکس که یاور ما باشد،البته ما هم یاری اش می کنیم.

*************شهید عبدالحسین برونسی به روایت همسرش************

بازهم...

googele — Wed, 12 Mar 2008 07:21:18 GMT

سلام.

انشاالله امروز عازم سفر به جنوب هستم!

اگر لایق باشم دعا گوی همه دوستان خواهم بود.

فاخلع نعلیک...

آخر یه روز شیعه برات حرم می سازه.....

mosafer — Wed, 05 Mar 2008 14:57:18 GMT

از آن زمان که شمشیر بر فرق شیر خدا فرود آمد وزهر در جان فرزند زهرا نشست وسر ثارالله به مهمانی نیزه ها رفت،اسلام جاودانه شد.

در کلام فرصت تغییر بود ودر نوشته رخصت تحریف.

آسمان را حتی انکار می شد کرد تا آن زمان که شق القمر خونین ماه ،فلق را جاودانه نساخت.

کلام را مجال تغییر بود اما حنجره خون آلوده را هرگز.

ونوشته را رخصت تحریف اما لوح زمرد ومحفوظ در طشت نشسته را هرگز.

واو آنگاه که رنگ قدسی سبز را بر می گزید جگر تفتیده خود را در انحنای شکوهمند تاریخ می دید.

او- چنانکه پدر- مظلوم زیست.اگر نه مظلومتر از برادر ،همسنگ او.

برادر- سلام الله علیه- را دشمن خارجی خواند،اما دوست «مذل المومنین» خطابش نکرد.گریز از دنیا وقدرت برادر بر همه از روز آشکارتر بود.برادر را کسی با تهمت «انک تدری الخلافه» نیالود.

دشمن برادر،جانی وخونخوار بود ودشمن او سیاستمدار ومکار هم.

برادر خدنگ از روبرو خورد واو خنجر از پشت .

برادر مجال یافت که جنگ را به بیرون خانه کشاند واو در خانه مجبور به ستیز شد.

حماسه عاشقانه برادر آنچنان آشکار وهویدا بود که پس از اندی وبرای همیشه سرلوحه حماسه های عالم قرار گرفت اما حماسه عارفانه وحلیمانه آو آنچنان پر رمز وراز پیچیده بود که قرنها در ابهامی ناشی از انکار وجهالت محفوف ماند.

از چشمه جوشان وجاودانه علی دو رود جاری شد:

یک بعد خیبر علی بود،«ضربه علی یوم الخندق» او بود،ذات السلاسل علی بود،جمل ،صفین ونهروان علی بود.

وبعد دیگر حلم علی بود،بیست وپنج سال سکوت علی بود،با ریسمان در گردن به مسجد رفتن علی بود،تحمل سیلی بر گونه فاطمه علی بود،تاب شهادت غنچه نارسیده علی بود،صبر علی بود،استقامت علی بود،تاب خار در چشم علی بود وتحمل استخوان در گلوی علی بود.....

علی همان علی است چه در قیام وچه در قعود.

واز همین روست که «الحسن والحسین امامان قاما او قعدا»

وحسین مصداق جاری بعد اول شخصیت علی است.

وحسن تجلی شکوهمند بعد دیگر شخصیت علی.

واین باز نه بدان معناست که این دو بالقوه همینند.این همان است که شرایط هر کدام به فعلیت رساندن آنها را مجال می دهد....

او چاره ای ندارد جز اینکه بذر انقلاب را در زمینی تازه بیفشاند وچه فرق می کند که او ثمره بگیرد،درو کند یا برادرش حسین.او باید بنیاد ستیز با باطل را بر زمینی استوار بنا کند،اگر معاویه مجالش ندهد برادرش حسین مجال را خواهد یافت وراهش را ادامه خواهد داد.

آری او باید پایه گذار قیامی دیگر باشد حتی اگر خون دل یک عمر زندگانی توام با حلم او در طشت بریزد.

استاد سید مهدی شجاعی

*******************************

ماه خداست روی تماشایی حسن

عرش صفاست مجلس شیدایی حسن

مجنون شود هر آنکه ببیند سحرگهی

یک جلوه از تبسم لیلایی حسن

موسی نشسته همره عیسی به راه او

حاتم گدای سفره مولایی حسن

ذکر شبانه روزی ایوب این بود

صدآفرین به صبر وشکیبایی حسن

*******************************

التماس دعا

دخترک

mosafer — Sun, 24 Feb 2008 17:57:00 GMT

مترو طبق معمول شلوغه وآدما منتظرن تا قطار بیاد.به محض باز شدن در آدما با عجله سوار

میشن تا مبادا جای خالی رو از دست بدن.به دور وبرم یه نگاهی میندازم ،یه جفت مرغ عشق عاشق

به محض نشستن،جیک تو جیک هم میشن وشروع میکنن به گفتن و بلند خندیدن.

زن و شوهری هم با دو تا بچه شون روبروی من میشینن.یه نفر میاد کنارم وبه محض نشستن

موبایلش و در می آره وشروع می کنه به بازی کردن.پیرمردی هم با وجود جای خالی

کناری ایستاده.....

ایستگاه بعد سرسبز....Next station : : سر سبز

دوتا بچه های زن وشوهری که روبروم نشسته بودن شیطنت میکنن:

-بابا برا چی این بلیت ها رو دادی به من؟چون تموم شده بودن.مال خودت باباجون

اون یکی که دختر بود زد زیر گریه وگفت: بابایی نگاه کن بلیط و به من نمیده.

- پسرم یه دونه از اون بلیط هارو بده به خواهرت

ولی دخترک به یکی راضی نشد وبا گریه 2 تا بلیط و از داداش گرفت....

پیرمرد به اونها نگاه میکنه....

ایستگه بعد گلبرگ......:Next station : گلبرگ

دخترک مدام نق میزد.

اعصاب همه به هم ریخته بود.

یکی زیر لب غر میزد:تو که بلد نیستی بچه تربیت کنی چرا بچه دار میشی.

یکی میگفت :هیس ...دهه....بچه چرا اینقدر نق میزنی.

اون یکی به دوستاش میگفت:این بچه از نظر روانشناسی مشکل داره باید بره پیش یه روانشناس

پیرمرد فقط نگاه میکرد.......

ایستگاه بعد نظام آباد.....Next station : نظام آباد

دخترک دیگه بهونه نمیگیره.فقط گریه میکنه.همه دیگه کلافه شده بودن.حتی من که به

گریه های برادر زادم عادت کرده بودم هم سردرد گرفته بودم

سرم و تکیه دادم به شیشه کنارم.یه نگاهی از تو شیشه انداختم:

بغل دستیم هنوزداشت با موبایلش بازی میکرد....

پدر دخترک که گریه دخترش امونش رو بریده بود دخترک و بغل کرد واز جاش بلند شد.....

یه نفر از خدا خواسته سریع نشست جای پدر دخترک.

پیرمرد فقط نگاه میکنه....

ایستگاه بعد سبلان.....Next station : سبلان

یه شیر پاک خورده ای دست کرد تو جیبش ویه دونه شکلات به پسرک داد ویکی هم به

دخترک.......پدر تشکرکرد.

دخترک چند لحظه ای ساکت شد ولی ازدوباره زد زیر گریه ......یعنی اینکه شکلات داداشم رو هم میخوام!!!!

پدر هم از ناچاری شکلات رو از دست پسرک گرفت وبه دخترک داد.

پیرمرد که از اول نظاره گر ماجرا بود،سریع کنار پدر اومد و گفت :

تو با کارت این دوتا رو تا آخر عمر بیچاره میکنی.....تو باعث میشی که این دختر تا آخر عمر نق

بزنه و این پسر تا آخر عمر با کینه زندگی کنه.

شکلات رو از دست دخترک گرفت و به داداشش داد......نمی دونم چرا ولی دخترک دیگه گریه نکرد

ایستگاه بعد.......

حرف پیرمرد ذهنم رو مشغول میکنه...

با خودم میگم :ما آدما بعضی اوقات چقدر شبیه این دخترک میشیم....خودخواه وبهانه گیر

بعضی وقتا غافل ازانبوه داشته هامون گله از نداشته ها داریم و مدام به خدا نق میزنیم .

اون روز برا اولین بار زیر لب گفتم:خدایا به خاطر تمام داشته ها و نداشته هام شکرت.

خدا کنه هر از چند گاهی یه پیرمرد اینطوری سوار مترو بشه......

از شیشه کنارم یه نگاهی میندازم ...کناریم هنوز داره با موبایلش بازی میکنه.........

امام خمینی، مسافرینی که قصد ادامه مسیر به سمت میرداماد یا شهر ری را دارند در این

ایستگاه پیاده شده و .....

خدا کجاست؟

mosafer — Sat, 09 Feb 2008 11:28:53 GMT

خودت گفتی یه شب خواب دیدی تو ومونس رفته اید توی دشت و اونجا صدای خدا رو شنیده اید که گفته بود دارید دنبال چی می گردید؟وتو گفتی دنبال تو،

بعد اون صدا گفته بود برای پیدا کردن من که نمی خواد این همه راه بیایید توی دشت وبیابان.

گفته بود:

من توی سفره خالی شما هستم.

توی چروک های صورت عزیز.

توی سرفه های مادر بزرگ،

توی پینه های دست آدم های بدبخت وفقیر.

توی آرزوهای دخترهای فقیر ودم بخت که دوست دارند کسی با اسب سفید بال دار بیاد و اون ها رو از نکبت فقری که توش گیر کرده اند نجات بده.

توی عینک ته استکانی چشم های پدران نا امیدی که با جیب خالی،بچه ی مریض شون رو از این دکتر به اون دکتر می برند،

توی دل دوتا پسر بچه ی دبستانی که سر یک مداد پاک کن توی خیابون با هم دعواشون میشه

توی دل زن اون تعمیرکاری که دوست داره شب ها که شوهرش از کار بر میگرده خونه،دست هاش از کار و روغن و گریس سیاه باشه که یعنی اون روز کاری بوده وشوهره پولی در آورده وبه همین خاطر اول به دست های شوهرش نگاه میکنه ببینه سیاهن یا نه؟

توی دل اون شوهره که اگه دستاش سیاه نباشن ساکت میره یک گوشه اتاق تا گرسنه بخوابه اما صدای زنش که هی به بچه هاش میگه خدا بزرگه خدا بزرگه نمیذاره اون راحت بخوابه.

توی فکرهای اون فیلسوف بیچاره که می خواد من رو ثابت کنه ولی نمیتونه....

توی اون نمازهای طولانی آن عابد که خلوت شبانه اش رو حاضر نیست با همه ی دنیا عوض کنه.

توی چشم های سرخ شده ی کسی که به ناحق سیلی خورده اما خجالت می کشه که گریه کنه.

توی اندوه بزرگ وعمیق پدری که جسد پر از خون پسرش رو از جبهه میارن و فقط به چشم های پسره نگاه میکنه وصورتش خیس اشک میشه.

توی زبان طفل شش ماهه ای که از تشنگی خشک شده بود و به جای سیراب کردنش تیر به گلوش زدند.

توی اشک های بچه ای که برای اولین بار از درد بی پدری گریه می کنه وحتی معنای یتیم شدن رو نمیتونه بفهمه.

توی نماز شب اون زنی که از ناتوانی نشسته خونده شد.

توی استیصال آدم ها .توی استیصال.توی خدایا چه کنم ها؟

توی توبه.......

توی توبه های مکرری که دائم شکسته میشن.

توی پشیمونی از گناه.

توی بازگشت به من.

توی غلط کردم ها.

توی دیگه تکرار نمیشه ها.

توی قول میدم بچه ی خوبی باشم.

توی دوستت دارم ها....

***برگرفته از کتاب(( روی ماه خداوند را ببوس)) نوشته: مصطفی مستور***